چو جان بی سایه و چون سایه بی جان، مانده بر جا مات

دلم گویی چو موج از ود گریزان است

و از لبخنده اش ناباوری می بارد و هیهات

من اما خیره در آنات آن آیات

و می گویم به دل: دریاب! بیداری اگر، یا خواب

نگه کن بیشه ای سبز است و مهتاب پس از باران

همه پوشیده آن شب جامه زیبای عریانی