دلم گویی چو موج از ود گریزان است

خیالم می برد شاید

و شاید خواب، با تصویرهایش گیج

و سیل سایه اش آسیمه سر، گردان، چنان چون طعمه گرداب

و از لبخنده اش ناباوری می بارد و هیهات

من اما خیره در آنات آن آیات

چو جان بی سایه و چون سایه بی جان، مانده بر جا مات