و سروستان یک شب در میان سیراب از باران تا شبگیر بارنده

تو پنداری هزاران گوش خوابانده

صدای آشنای پای باران را

به هر گوشش یکی آویزه شاداب

و نرگس زارها، تصویرهای سایه شان از پر سیاووشان

و صف های شقایق، دسته گلگون کفن پوشان

و صف های صنوبر - که سیاهی می زند اوراقشان -