از سر ناز و غنج خود روی چنان ترش کند

آتش عشق من برم چنگ دوتا چرا بود

لذت بی کرانه ایست عشق شدست نام او

قاعده خود شکایتست ور نه جفا چرا بود

آن ترشی روی او روح فزا چرا بود

آن ترشی روی او ابرصفت همی شود

ور نه حیات و خرمی باغ و گیا چرا بود