آن ترشی روی او ابرصفت همی شود

قاعده خود شکایتست ور نه جفا چرا بود

از سر ناز و غنج خود روی چنان ترش کند

آن ترشی روی او روح فزا چرا بود

ور نه حیات و خرمی باغ و گیا چرا بود