در سازهای غم آلود این عمر بی نور

وین زندگی را چه بیهوده! - تنها بهانه

تو صحبت عشق و آنگاه

خواب خوش آشیانه

پرشور تر پرده عاشقانه .

در مرگ بوم بیابان

و در هراس شب دم به دم ظلمت افزا