ای ناگهان در پس تپه وحشت و یاس

و مرد آشفته رفته هر سوی

صد بار گشته ست نومید و غمگین

از عشوه و غمز صد کورسوی دروغین -

آن شعله راست گوی نشانی!

ای واحه ی زندگی، خیمه مهربانی!

بعد از چه بسیار دشواری تلخ و جانکاه