( به باز آورده چوپان بد ماند )

- درخشان از میان تیرگی هایش دو چشم هول وحشتناک -

که می گویند روزی، روزگاری خانه ای بوده ست، یا باغی

ولی امروز

چنان چون گوسفندی، که اش درد گرگی،

از او مانده همین داغی .

دلم می سوزد و کاری ز دستم بر نمی آید