نشد هرگز که یک شب بشنوم، بی اعتنا مانم

و تنها می نشیند در سکوت و وحشت ویرانه ها تا صبح

و حق حق می زند، کوکو سرایان ناله می بارد

و من آواز این غمگین دردآلود

و حزن انگیز اوهامی، دلم در پنجه نفشارد

درین همسایه مرغی هست خون آلوده اش آواز

کنار پنجره دیشب