درین همسایه مرغی هست خون آلوده اش آواز

و من آواز این غمگین دردآلود

نشد هرگز که یک شب بشنوم، بی اعتنا مانم

و حزن انگیز اوهامی، دلم در پنجه نفشارد

کنار پنجره دیشب

نشستم گوش دادم مدتی آواز او را، باز

نشستم ماجرا پرسان