نه پروازی، نه آب و دانه ای، نه شوق آوازی

به قد صیاد بگشاید چو زنجیرم

ز خاک بر گرفت و می دهد بر باد ناکامی

مگر طفل است، یا دیوانه این تقدیر بی پیرم؟

به دام زندگی امید گویی مرغ تصویرم