اما شنیده کی بردم دیده ها ز یاد

از بی غمان رنگ نگر، این شنوده ام:

بر لوح دودفام سحر، صبح آتشین

شنگرف تا اقاصی زنگار گسترد

کاین کهنه زخم زرد، به هر روز بامداد

سر واکند به مشرق و خوناب و زهر و درد

تا مغرب قلمرو تکرار گسترد