زین رو چو من به صبح، هزاران تفو فکن

تا مغرب قلمرو تکرار گسترد

صبح است و باز می دمد از خاور آفتاب

گفتند هر کسی نگرد نقش خود در آب

نفرت بر این ستور زر افسار گسترد

برخیز تا به خون جگرمان وضو کنیم

نفرین کنان به چهره زردش تفو کنیم