نفرت بر این ستور زر افسار گسترد

صبح است و باز می دمد از خاور آفتاب

گفتند هر کسی نگرد نقش خود در آب

زین رو چو من به صبح، هزاران تفو فکن

برخیز تا به خون جگرمان وضو کنیم

نفرین کنان به چهره زردش تفو کنیم

کاین پیر کینه، بهر چه تا بیکران چنین