آب از جوی سرابم دهد، آیینه من

ندهد طفل مرا شادی و غم راحت و رنج

پر تفاوت نکند شنبه و آدینه من

زندگی نامدم این مغلطه مرگ و دم، آه

کهکشان ها همه با آتش و خون، فرش شود

سر کشد یک دم اگر دود دل از سینه من

پر شد از قهقه دیوانگیش چاه شغاد