دزدیده بودم چون کبوترها به تن داشت

در خلوتی از باغ های احمد آباد

هرگز فراموشم نخواهد گشت، هرگز

پیراهنی سربی که از آن دستمالی

از بیشه های سبز گیلان حرف می زد

آرامش صبح سعادت در سخن داشت

آن شب که عالم، عالم لطف و صفا بود