شب رسید از ره و آن آینه خرد شده

آینه خورشید از آن اوج بلند

شد پرکنده و در دامن افلاک نشست

تشنه ام امشب، اگر باز خیال لب تو

خواب نفرستد و از راه سرابم نبرد