شد پرکنده و در دامن افلاک نشست

آینه خورشید از آن اوج بلند

شب رسید از ره و آن آینه خرد شده

تشنه ام امشب، اگر باز خیال لب تو

خواب نفرستد و از راه سرابم نبرد

کاش از عمر شبی تا به سحر چون مهتاب