کاش از عمر شبی تا به سحر چون مهتاب

شد پرکنده و در دامن افلاک نشست

تشنه ام امشب، اگر باز خیال لب تو

خواب نفرستد و از راه سرابم نبرد

شبنم زلف تو را نوشم و خوابم نبرد

روح من در گرو زمزمه ای شیرین است

من دگر نیستم، ای خواب برو، حلقه مزن