زلف چون دوش، رها تا به سر دوش مکن

وه که غافل شده ای از دل غوغایی من

می رسد نغمه ای از دور به گوشم، ای خواب

مکن، این نغمه جادو را خاموش مکن

ای مه امروز پریشان ترم از دوش مکن

در هیاهوی شب غمزده با اخترکان

سیل از راه دراز آمده را همهمه ای ست