شاید او رمز نگاهم را به خود تعبیر کرد

دیدمش کاهسته بر محجوبی من خنده کرد

من نگفتم: کیستی؟ زیرا زبان در کام من

از شکوه جلوه اش حرفی نمی یارست گفت

کز لبش با عطر مستی آوری این گل شکفت

ای جوان، چشمان تو می پرسد از من کیستی

من به این پرسان محزون تو می گویم جواب