گوهر اندوزد ز غم های تو در دریای هجر

نک به رایت هدیه ای آورده ام از شهر عشق

تا که همراز تو باشد در غم شب های هجر

ساحلی باشد منزه تا که درج خاطرش

اینک این پاکیزه تن مرغک، ره آورد من است

پیکری دارد چو روحم پاک و چون مویم سپید

این همان مرغ است کاندر ماورای آسمان