پیکری دارد چو روحم پاک و چون مویم سپید

ساحلی باشد منزه تا که درج خاطرش

گوهر اندوزد ز غم های تو در دریای هجر

اینک این پاکیزه تن مرغک، ره آورد من است

این همان مرغ است کاندر ماورای آسمان

بال بر فرق خدای حسن و گل ها گسترید

بنگر ای جانانه توران تا که بر رخسار من