بنگر ای جانانه توران تا که بر رخسار من

پیکری دارد چو روحم پاک و چون مویم سپید

این همان مرغ است کاندر ماورای آسمان

بال بر فرق خدای حسن و گل ها گسترید

اشک های من خبردارت کنند از ماجرا

دیدم آن مرغک چو منقار کبود از هم گشود

می ستاید عشق محجوب من و حسن تو را