غلتان شدند از بر البرز آب ها

توام به این سرود پر ابهام مذهبی

در آسمان تیره نعیب غراب ها

گفتی ز بس خروش که می آمدم به گوش

من در بغل گرفته کتابی چو جان عزیز

شوریده مو به جانب صحرا قدم زنان

از شهر و اهل شهر به تعجیل در گریز