شوریده مو به جانب صحرا قدم زنان

گفتی ز بس خروش که می آمدم به گوش

غلتان شدند از بر البرز آب ها

من در بغل گرفته کتابی چو جان عزیز

از شهر و اهل شهر به تعجیل در گریز

بر هم نهاده چشم ز توفان تیره جان

بر هم نهاده چشم و روان، دست ها به جیب