داشت نقاش خسته از پستو

همره آرزو به راه افتاد

نقش رخسار بامداد هنوز

بود پر سایه از سیاهی سرد

کاسه رنگ زرد می آورد

رد شد از دشت صبح پروانه

با نگاهی حرصی و آشفته