می دانم

به زیر ناودان ها تشنگان، با چهره های مات

فشرده بین کف ها کاسه های بی قراری را

تحمل کن پدر ... باید تحمل کرد

تحمل می کنم این حسرت و چشم انتظاری را

ولی باران نیامد

پس چرا باران نمی آید؟