ماه او را دم آن پنجره آورد و به وی

سایه روشن شده بود

و آن پرستو که چنان گمشده ای داشت، هنوز

همچنان در طلبش غمزده بود

با سر انگشت مرا داد نشان

کاین همان است، همان گمشده ی بی سامان

که درین دخمه غمگین سیاه