که درین دخمه غمگین سیاه

ماه او را دم آن پنجره آورد و به وی

با سر انگشت مرا داد نشان

کاین همان است، همان گمشده ی بی سامان

کاهدش جان و تن و همت و هوش

می شود سرد و خموش