ز آن دگر سو شعله برخیزد، به گردش دود

من به دستان پر از تاول

این طرف را می کنم خاموش

وز لهیب آن روم از هوش

تا سحرگاهان، که می داند که بود من شود نابود

خفته اند این مهربان همسای گانم شاد در بستر

صبح از من مانده بر جا مشت خاکستر