دود بر چهره او گاه لبخندی

به کرداری که گویی می شود نزدیک

درون کومه ای کز سقف پیرش می تراود گاه و بیگه قطره هایی زرد

زنی با کودکش خوابیده در آرامشی دلخواه

که گوید داستان از باغ رویای خوش ایندی

نشسته شوهرش بیدار، می گوید به خود در سکوت پر درد

گذشت امروز، فردا را چه باید کرد؟