لحظه ای چند سراسیمه کند

مشعلی سرخ و سیاه آوردش

بشکند با نفسی گرم و غریب

انزوای سیه و سردش را

دل آسوده بی دردش را

یا شبی کشتی سرگردانی

لنگر اندازد در ساحل او