لنگر اندازد در ساحل او

لحظه ای چند سراسیمه کند

دل آسوده بی دردش را

یا شبی کشتی سرگردانی

ناخدا صبح چو هشیار شود

بار و بن برکند از منزل او

یا یکی مرغ گریزنده که تیر