ناخدا صبح چو هشیار شود

دل آسوده بی دردش را

یا شبی کشتی سرگردانی

لنگر اندازد در ساحل او

بار و بن برکند از منزل او

یا یکی مرغ گریزنده که تیر

خورده در جنگل و بگریخته چست