رها کرده خویشتن را ببین

به دست اندرت رشته چند و چون؟

شبی جبه دیگر کن و پوستین

فرودی از آن بارگاه بلند

زمین دیگر آن کودک پاک نیست

پر آلودگی هاست دامان وی

که خاکش به سر، گرچه جز خاک نیست