شبی جبه دیگر کن و پوستین

مگر پشت این پرده آبگون

تو ننشسته ای بر سریر سپهر

به دست اندرت رشته چند و چون؟

فرودی از آن بارگاه بلند

رها کرده خویشتن را ببین

زمین دیگر آن کودک پاک نیست