تو ننشسته ای بر سریر سپهر

بی آزرم شد، عشق ازو دور شد

کهن گور شد، مسخ شد، کور شد

مگر پشت این پرده آبگون

به دست اندرت رشته چند و چون؟

شبی جبه دیگر کن و پوستین

فرودی از آن بارگاه بلند