مگر پشت این پرده آبگون

خدایا! زمین سرد و بی نور شد

بی آزرم شد، عشق ازو دور شد

کهن گور شد، مسخ شد، کور شد

تو ننشسته ای بر سریر سپهر

به دست اندرت رشته چند و چون؟

شبی جبه دیگر کن و پوستین