بسوزان، که پستند، و ز آن سوی پست

که گویی: بسوز، و بروب، و برای

گذشت، ای پیر پریشان! بس است

بمیران، که دونند، و کمتر ز دون

یکی بشنو این نعره خشم را

برای که بر پا نگه داشتی

زمینی چنین بی حیا چشم را؟