به گلزاری و ایوانی که فرشش آسمان باشد

برای ماه و هنجارش که تا برنشکند کارش

تو لطف آفتابی بین که در شب ها نهان باشد

دلا بگریز از این خانه که دلگیرست و بیگانه

از این صلح پر از کینش وز این صبح دروغینش

همیشه این چنین صبحی هلاک کاروان باشد

بجو آن صبح صادق را که جان بخشد خلایق را