کسی کو یار صبر آمد سوار ماه و ابر آمد

شبی استاره ما را به ماه او قران باشد

چو از بام بلند او رو نماید ناگهان ما را

هوای سست بی آن دم مثال نردبان باشد

مکن باور که ابر تر گدای ناودان باشد

چو چشم چپ همی پرد نشان شادی دل دان

چو چشم دل همی پرد عجب آن چه نشان باشد