مکن باور که ابر تر گدای ناودان باشد

چو از بام بلند او رو نماید ناگهان ما را

هوای سست بی آن دم مثال نردبان باشد

کسی کو یار صبر آمد سوار ماه و ابر آمد

چو چشم چپ همی پرد نشان شادی دل دان

چو چشم دل همی پرد عجب آن چه نشان باشد

بسی کمپیر در چادر ز مردان برده عمر و زر