امشب به گاه خلوت غمناک نیمشب

با اشتیاق قصه خود را

می گوید و ز هول دلش جوش می زند

گویی کسی به قصه او گوش می کند

گردون بسان نطع مرصع بود

هر گوهریش آیتی از ذات ایزدی

آفاق خیره بود به من، تا چه می کنم