گردون بسان نطع مرصع بود

می گوید و ز هول دلش جوش می زند

گویی کسی به قصه او گوش می کند

امشب به گاه خلوت غمناک نیمشب

هر گوهریش آیتی از ذات ایزدی

آفاق خیره بود به من، تا چه می کنم

من در سپهر خیره به آیات سرمدی