ولی آنجا حدیث بنگ و افیون است - از اعطای درویشی که می خواند

ملول و با سحر نزدیک و دستش گرم کار مرگ

وز آن سو می رود بیرون، به سوی غرفه ای دیگر

به امیدی که نوشد از هوای تازه آزاد

جهان پیر است و بی بنیاد، ازین فرهادکش فریاد

وز آنجا می رود بیرون، به سوی جمله ساحل ها

پس از گشتی کسالت بار