جهان پیر است و بی بنیاد، ازین فرهادکش فریاد

وز آن سو می رود بیرون، به سوی غرفه ای دیگر

به امیدی که نوشد از هوای تازه آزاد

ولی آنجا حدیث بنگ و افیون است - از اعطای درویشی که می خواند

وز آنجا می رود بیرون، به سوی جمله ساحل ها

پس از گشتی کسالت بار

بدان سان باز می پرسد سر اندر غرفه با پرده های تار