وز آنجا می رود بیرون، به سوی جمله ساحل ها

به امیدی که نوشد از هوای تازه آزاد

ولی آنجا حدیث بنگ و افیون است - از اعطای درویشی که می خواند

جهان پیر است و بی بنیاد، ازین فرهادکش فریاد

پس از گشتی کسالت بار

بدان سان باز می پرسد سر اندر غرفه با پرده های تار

"کسی اینجاست؟"