بیا تا راه بسپاریم

زند دیوانه وار، اما نه بر دریا

به گرده من، به رگ های فسرده من

به زنده تو، به مرده من

به سوی سبزه زارانی که نه کس کشته، ندروده

به سوی سرزمین هایی که در آن هر چه بینی بکر و دوشیزه ست

و نقش رنگ و رویش هم بدین سان از ازل بوده