من گرچه پیر و پوده و کم طاقتم، ولی

ابری که داده پیکره کوه را شکوه

صیاد: وه، دست من فسرد، چه سرد است دست تو

سرچشمه ات کجاست، اگر زمهریر نیست؟

این زهر سرد سوز تو را هم نظیر نیست

همسایه قدیمی ام! ای آبشار سرد

امروز باز شور شکاری ست در سرم